«Δε θα ήθελα να δουλεύω στο μπαλέτο ή στην όπερα όπου είναι σαν να λες: “Ελάτε! Κρατήστε αυτό το πράγμα ζωντανό, παρόλο που κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για αυτό”. Με όλο το σεβασμό στους ανθρώπους του μπαλέτου και της όπερας… μόλις έχασα 14 cents σε τηλεθέαση». Αυτή ήταν η δήλωση του Τιμοτέ Σαλαμέ σε αμερικανική εκπομπή.
Η δήλωση του ηθοποιού, που μεγάλωσε στα παρασκήνια του New York City Ballet, έφερε θύελλα αντιδράσεων στον κόσμο της όπερας και του μπαλέτου.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή στην καριέρα ενός νέου αστέρα του κινηματογράφου ή του τραγουδιού, όπου η επιτυχία αρχίζει να λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης, κάνοντας τον σταρ να χάνει την αίσθηση του ιδιωτικού και του δημόσιου χώρου, να λησμονεί ότι έχει ένα ακροατήριο που αριθμεί χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, που με το που τον είδαμε στο «Call me by your name» τον αγαπήσαμε ακαριαία, βρέθηκε δυστυχώς ακριβώς σε αυτή τη στιγμή. Σε μια συζήτηση με τον Μάθιου Μακ Κόναχι που είχε οργανώσει το Variety τον Φεβρουάριο, οι δύο ηθοποιοί μιλούσαν για το σινεμά, για το πώς αλλάζει η σχέση του κοινού με την εικόνα, για το αν οι θεατές εξακολουθούν να έχουν υπομονή για ιστορίες που δεν προσφέρονται σε μικρές δόσεις αδρεναλίνης.
Ο Σαλαμέ από τη μία δήλωνε ότι αγαπά τον κινηματογράφο που τον έκανε διάσημο, από την άλλη παραδεχόταν ότι η εποχή έχει αλλάξει. Και τότε είπε τη φράση που μέσα σε λίγες ώρες έκανε το γύρο του κόσμου.
Η πρώτη μεγάλη απάντηση ήρθε από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης. Στον λογαριασμό της στο TikTok δημοσιεύτηκε ένα βίντεο αφιερωμένο σε όλους εκείνους που δημιουργούν μια παράσταση όπερας: τραγουδιστές, χορευτές, μαέστρους, τεχνικούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους.
Στο Λονδίνο, η Royal Ballet and Opera απάντησε με έναν τόνο σχεδόν διπλωματικό. Η δήλωσή της υπενθύμιζε κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε κάθε ηθοποιό: «Το μπαλέτο και η όπερα δεν υπήρξαν ποτέ απομονωμένες μορφές τέχνης. Επηρέασαν το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη σύγχρονη μουσική, τη μόδα και πολλές άλλες μορφές δημιουργίας. Για αιώνες διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούν οι καλλιτέχνες και βιώνουν τον πολιτισμό οι θεατές».
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η απάντηση ήρθε και από τον κόσμο του χορού. Το Boston Ballet ανάρτησε ένα βίντεο όπου οι χορευτές εμφανίζονται στο στούντιο και στη σκηνή, με το σώμα τους να θυμίζει αυτό που καμία θεωρία περί «παρακμής» δεν μπορεί να ακυρώσει: ότι το μπαλέτο εξακολουθεί να είναι μια τέχνη που απαιτεί δεκαετίες πειθαρχίας, αφοσίωσης και σιωπηλής αντοχής.
Μέσα σε αυτό το διεθνές κύμα αντιδράσεων υπήρξε και μια ιδιαίτερα ορμητική παρέμβαση από την Αθήνα. Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανάρτησε ένα post που υπενθύμιζε ότι η όπερα δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε σε κανέναν. Τέσσερις αιώνες μουσικής, θεάτρου και ανθρώπινης φωνής αποτελούν ήδη την καλύτερη απάντηση. Κάλεσε μάλιστα τον Σαλαμέ να έρθει στο ΚΠΙΣΝ για να καταλάβει τι εννοεί η ΕΛΣ.
Όμως, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της μικρής πολιτιστικής θύελλας είναι ίσως η ειρωνεία που κρύβεται πίσω από την ιστορία του ίδιου του Σαλαμέ. Γιατί ο ηθοποιός δεν είναι ένας εξωτερικός παρατηρητής του κόσμου του μπαλέτου. Είναι κυριολεκτικά παιδί του. Σε συνέντευξή του τον Δεκέμβριο είχε πει: «Η γιαγιά μου χόρευε στο New York City Ballet, η μητέρα μου χόρευε στο New York City Ballet, η αδελφή μου χόρευε στο New York City Ballet. Μεγάλωσα ονειρευόμενος μεγάλα πράγματα στα παρασκήνια του Koch Theater στη Νέα Υόρκη. […] Είμαι σαν ένα διάγραμμα Venn των καλύτερων πολιτιστικών επιρροών του 21ου και του 20ού αιώνα».
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
