Βρεθήκαμε στην πρόβα της πρώτης επιθεώρησης που ετοιμάζει το Θέατρο του Νέου Κόσμου, μιας παράστασης που έχει ήδη από τον τίτλο της διάθεση να μιλήσει ευθέως: «Εγώ θα σας τα πω!»

Βρεθήκαμε στην πρόβα της πρώτης επιθεώρησης που ετοιμάζει το Θέατρο του Νέου Κόσμου, μιας παράστασης που έχει ήδη από τον τίτλο της διάθεση να μιλήσει ευθέως: «Εγώ θα σας τα πω!». Και πράγματι, όλα δείχνουν πως αυτή η επιθεώρηση θέλει να τα πει. Να σχολιάσει, να σατιρίσει, να πειράξει, να θυμηθεί, να γελάσει, αλλά και να κοιτάξει κατάματα την ελληνική πραγματικότητα.

Στη σκηνή υπάρχει μια σπάνια ενέργεια: η παλιά μνήμη της επιθεώρησης συναντά το σήμερα, η πολιτική σάτιρα συνομιλεί με τη μουσική, οι ηθοποιοί πατούν πάνω σε ένα είδος βαθιά λαϊκό και το ξαναφέρνουν στο παρόν χωρίς φόβο και χωρίς νοσταλγική αμηχανία. Με πρωτότυπα κείμενα, νέα τραγούδια, ζωντανή ορχήστρα και μια ομάδα σπουδαίων συντελεστών, η παράσταση μοιάζει να διεκδικεί κάτι περισσότερο από το εύκολο γέλιο: τη χαρά της ζωντανής επικοινωνίας με το κοινό.

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Η επιθεώρηση είναι «το βασίλειο του ηθοποιού»

Κάθομαι δίπλα στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τον ρωτώ για την επιθεώρηση αυτή. Μου μιλά με εμφανή αγάπη για το είδος, αλλά και με βαθιά γνώση της ιστορίας και της πολιτικής του διάστασης. Για εκείνον, η επιθεώρηση δεν είναι απλώς ένα θεατρικό είδος γέλιου, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της χώρας και συνεχίζει να τρέφεται από την επικαιρότητα.

Όπως εξηγεί, η επιθεώρηση ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, το 1894, αρχικά σε πιο ερασιτεχνική μορφή, πριν εξελιχθεί στις αρχές του 20ού αιώνα σε ένα επαγγελματικό και ιδιαίτερα δημοφιλές είδος. Εκείνο όμως που τη χαρακτήριζε διαχρονικά ήταν η πολιτική σάτιρα και η αιχμηρή της ματιά απέναντι στην εξουσία. Ο ίδιος θεωρεί πως η παρακμή που γνώρισε από τη δεκαετία του ’80 και μετά οφειλόταν κυρίως στη χυδαιότητα και στην εύκολη αναζήτηση γέλιου, στο «να βγάλουμε το γέλιο με το τσιγκέλι», όπως λέει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι χάθηκε σταδιακά η ποιότητα και το πραγματικό καλλιτεχνικό ενδιαφέρον του είδους.

Η σχέση του με την επιθεώρηση ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία και είναι βαθιά βιωματική. Ο πατέρας του ήταν εμποροράφτηκς και διατηρούσε κατάστημα δίπλα στο ιστορικό θέατρο Ακροπόλ και ο μικρός τότε Βαγγέλης περνούσε ώρες παρατηρώντας τις φωτογραφίες των παραστάσεων και των ηθοποιών. Μεγαλώνοντας, έγινε σχεδόν παιδί του θεάτρου. Θυμάται πως τον γνώριζαν όλοι εκεί, τον συμπαθούσαν και τελικά απέκτησε μέχρι και «ελευθέρας».

Οι μνήμες από εκείνη την εποχή είναι ακόμη ζωντανές: οι παραστάσεις, τα μουσικά νούμερα, οι τραγουδίστριες της εποχής, το πολύβουο κοινό, η αίσθηση ότι όλος αυτός ο κόσμος της επιθεώρησης ήταν ένας μαγικός μικρόκοσμος.

Στην κουβέντα του επιστρέφουν συνεχώς πρόσωπα και εικόνες από το παλιό Ακροπόλ. Θυμάται τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Αυλωνίτη, τον Σταυρίδη, αλλά και δεκάδες ακόμη μεγάλους πρωταγωνιστές που πέρασαν από τη σκηνή του. Για εκείνον, η επιθεώρηση εκείνης της εποχής δεν ήταν απλώς θέαμα, ήταν κομμάτι της καθημερινής ζωής της Αθήνας.

Παράλληλα, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος συνδέει την επιθεώρηση με τη δική του πολιτικοποίηση. Αναφέρεται με ειλικρίνεια στα χρόνια της χούντας και στο Πολυτεχνείο, γεγονότα που, όπως λέει, τον διαμόρφωσαν βαθιά. Δεν υπήρξε ποτέ κομματικοποιημένος, αλλά παρέμεινε έντονα πολιτικοποιημένος και ανήσυχος. Αυτή η πολιτική ματιά είναι που τον οδηγεί και σήμερα στη συγκεκριμένη παράσταση, καθώς θεωρεί ότι η επιθεώρηση οφείλει να σχολιάζει τους κυβερνώντες, την εξουσία και όσα συμβαίνουν γύρω μας. «Η επιθεώρηση κάνει την επικαιρότητα θέατρο και σάτιρα», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Το “Εγώ θα σας τα πω”, όπως αποκαλύπτει, θα βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη ζωντανή σχέση με την πραγματικότητα. Η επικαιρότητα δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως έμπνευση, αλλά ως βασικό υλικό της δουλειάς. Γι’ αυτό και τα κείμενα παραμένουν ανοιχτά σε αλλαγές μέχρι και την τελευταία στιγμή. “Η επιθεώρηση είναι ίσως το μόνο θεατρικό είδος που μπορεί να συνομιλεί τόσο άμεσα με όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας” τονίζει.

Παράλληλα υποστηρίζει πως η επιθεώρηση είναι «το βασίλειο του ηθοποιού» και πως το χιούμορ γεννιέται μέσα από την προσωπικότητα και την πρωτοβουλία του καθενός πάνω στη σκηνή.

Τέλος καταλήγει πως στόχος της επιθεώρησης αυτής δεν είναι η εύκολη μίμηση πολιτικών προσώπων ή οι φτηνές ατάκες. Το ζητούμενο είναι να αποτυπωθεί το πνεύμα της εποχής και να αναδειχθούν οι πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις που βιώνει ο κόσμος. Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι την καθημερινότητα της εξουσίας, όλα μπορούν να γίνουν υλικό επιθεώρησης, αρκεί να υπάρχει χιούμορ, ευφυΐα και μέτρο.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Κείμενα, Στίχοι τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Δημήτρης Χαλιώτης
Πρωτότυπα τραγούδια, Μουσική, Ενορχηστρώσεις: Θέμης Καραμουρατίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Κίνηση: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος
Βοηθός Κίνησης: Μαργαρίτα Μπουγιούκα
Σχεδιασμός φωτισμών: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Φωνητική διδασκαλία: Αποστόλης Ψυχράμης
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Κορογιαννάκης
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Αγγελική Πολίτη
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Μουσικοί επί σκηνής:
Αντώνης Παλαμάρης — μουσική διεύθυνση, επιμέλεια ορχήστρας, πλήκτρα
Κωστής Πυρένης — ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Βαγγέλης Οικονόμου — μπάσο
Δημήτρης Τσόλης — τύμπανα, programming
Παρτιτούρες: Άρης Ζέρβας
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Δημήτρης Πιατάς, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Μακαλιάς, Γιούλη Τσαγκαράκη, Ζερόμ Καλούτα, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αλέξης Βιδαλάκης, Θανάσης Ισιδώρου

Πρώτοι σταθμοί περιοδείας
Βεάκειο Θέατρο Πειραιά
4, 5, 6 & 7 Ιουνίου, 21:00
Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού
23 Ιουνίου, 21:00
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ego-tha-sas-ta-po-epitheorisi/

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις