Στο επικείμενο ανέβασμα του έργου «Πέρσες» του Αισχύλου – το παλαιότερο σωζόμενο πλήρες κείμενο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και μια ξεχωριστή τραγωδία που προσεγγίζει τον πόλεμο από τη μεριά του ηττημένου εχθρού – η Μαρία Ναυπλιώτου κρατά τον εμβληματικό ρόλο της Άτοσσας, της βασίλισσας-μάνας που περιμένει την είδηση της καταστροφής.
Η παράσταση του Χρήστου Θεοδωρίδη θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 3 και 4 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με έναν θίασο με εκλεκτούς ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων ο Δημήτρης Καταλειφός, ο Αναστάσης Ροϊλός και ο Σταύρος Σβήγκος.
Ηταν η Ατοσσα ρόλος που θέλατε από καιρό να συναντήσετε;
Οι ρόλοι για μένα είναι ευκαιρίες συνάντησης με ανθρώπους με τους οποίους θα ήθελα να δουλέψω, είτε σκηνοθέτες είτε συναδέλφους ηθοποιούς. Δεν πιστεύω δηλαδή ότι ένας ρόλος από μόνος του μπορεί να σημαίνει κάτι. Σαφώς υπάρχουν πάρα πολύ μεγάλοι ρόλοι στην αρχαία τραγωδία, στο διεθνές ρεπερτόριο, στον Σαίξπηρ, αλλά χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση, χωρίς μια ανάγνωση που σε εμπνέει, για μένα δεν σημαίνουν τίποτα. Εδώ, σε αυτό το έργο, αυτό που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να συναντηθώ και να δουλέψω με τον Χρήστο. Γιατί έχω δει τις δουλειές του και θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή είναι, κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, και το πιστεύω βαθιά, μια από τις πιο ουσιαστικές περιπτώσεις στο ελληνικό θέατρο. Βλέπει τα πράγματα μέσα από μια πολύ ανθρώπινη, πολύ ουσιαστική ματιά, τα βλέπει τοποθετημένος στη σωστή πλευρά της ιστορίας – αυτό που εγώ θεωρώ σωστή – και έχει πάντα μια πολιτική απόχρωση σε αυτό που κάνει, όχι με την έννοια της τρέχουσας επικαιρότητας και των κομμάτων, αλλά ως κάποιος που προσπαθεί να υπερασπιστεί εκείνους που αδικούνται.
Πόσο αλλάζει η εμπειρία της Επιδαύρου με τα χρόνια που περνούν;
Η εμπειρία σού επιτρέπει να διαχειρίζεσαι καλύτερα την όποια αγωνία και σου επιτρέπει, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να πας ένα βήμα λίγο πιο βαθιά στα πράγματα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που κατεβαίνουμε σε αυτό το θέατρο είναι πολύ μεγάλη η αναστάτωση, η συγκίνηση, η μαγεία. Τα πράγματα γενικώς αλλάζουν. Όταν ξεκίνησα υπήρχε ένα άλλο κλίμα, όμως το ουσιαστικό κομμάτι που αφορά το θέατρο, την παράσταση, έχει αλλάξει ελάχιστα. Μπορεί να έχουν αλλάξει τα στέκια, μπορεί να έχουν αλλάξει οι άνθρωποι, μπορεί να μην υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός για να κοιμηθούμε το χάραμα, όμως για εμάς τους ηθοποιούς θα αποτελεί πάντα μια μοναδική εμπειρία. Και για τους θεατές όμως νομίζω ότι ισχύει αυτό. Κάποια στιγμή είπα στον αδελφό μου: «Ξέρω ‘γω, μήπως να μην έρθεις, να μην κατέβεις» και μου απάντησε «εμένα με νοιάζει να είμαι εκεί την ώρα που πέφτει ο ήλιος και αρχίζει η παράσταση». Η Επίδαυρος, και για τους θεατές και για τους ηθοποιούς, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κάτι άλλο.
Πείτε μου λίγο κάποια άλλα πράγματα που σας απασχολούν αυτή την περίοδο, ως καλλιτέχνιδα, ως πολίτη. Τι προβληματισμούς έχετε;
Τα πράγματα δεν είναι πάρα πολύ καλά. Υπάρχουν πόλεμοι, υπάρχει μια τρομερή αβεβαιότητα. Προχθές ήμουν σε ένα κατάστημα και οι άνθρωποι συζητούσαν. Και μία κυρία είπε: «Κάποτε, όταν συνέβαινε κάτι κακό, υπήρχε η ελπίδα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Τώρα πια αυτό δεν υπάρχει· φοβάσαι ότι όλα θα γίνουν χειρότερα». Μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό, με προβλημάτισε πάρα πολύ. Και συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος έχει χάσει την ελπίδα του. Έχει χάσει την πίστη του στους ανθρώπους που τον κυβερνούν, στους ανθρώπους που ψηφίζει. Και αυτό είναι μια πνευματική ένδεια και ευτέλεια που δεν ξέρω πώς μπορεί να ξεπεραστεί. Κλείνει τους ανθρώπους περισσότερο στο προσωπικό, στο ατομικό, δεν επιτρέπει το άνοιγμα στην κοινωνία, στην αλληλεγγύη, στη συλλογικότητα. Αυτό είναι ανησυχητικό. Και το γεγονός ότι δεν βλέπεις να υπάρχει καμία, έστω, κίνηση ή αντίδραση ή σκέψη για κάτι που πραγματικά θα είναι φωτεινό. Όλες οι κινήσεις είναι κυνικές κινήσεις προς ένα οικονομικό κέρδος, το οποίο δεν ανοίγει στο μέλλον κάποια δυνατότητα.
Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι ότι εσείς δεν ταυτίζεστε με αυτό που είπε εκείνη η κυρία…
Προσπαθώ να μπορώ να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους και συγχρόνως να παίρνω μια απόσταση για να καταφέρω να εκτιμήσω όλα τα θετικά που συμβαίνουν. Και μέσα σε αυτά, το πρώτο που βάζω είναι η υγεία – και το ότι μπορούμε να ανοίγουμε τα μάτια μας κάθε πρωί και να μην πέφτουν βόμβες, ας πούμε, πάνω στο κεφάλι μας. Οσο μπορώ να το δω έτσι, αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να ζω την κάθε μέρα, να είμαι παρούσα στην κάθε μέρα. Ομως η αλήθεια είναι ότι είμαι κι εγώ πάρα πολύ καχύποπτη και επιφυλακτική, και δεν εντοπίζω εύκολα πράγματα που θα ήταν προς το κοινωνικό όφελος, πράγματα που θα μπορούσαν να φέρουν κάτι καλύτερο, να είναι πιο αποτελεσματικά όσον αφορά την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, πιο αποτελεσματικά όσον αφορά τη μείωση της φτώχειας, της ανεργίας. Υπάρχουν νόμοι που αλλάζουν μέσα σε μια νύχτα όταν κάποιον συμφέρει και δεν μετακινούνται με τίποτα όταν, ας πούμε, συμβαίνουν γυναικοκτονίες ή άνθρωποι αδικούνται στον υπέρτατο βαθμό και δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους.
Ένα τελευταίο για τους «Πέρσες»: επειδή είναι ένα έργο όπου βλέπουμε τη σκοπιά των ηττημένων, θεωρείτε ότι καλλιεργεί την ενσυναίσθηση;
Ειδικά εδώ η ματιά του Χρήστου είναι απόλυτα με τη μεριά των ηττημένων, και μπαίνει βαθιά μέσα σε αυτό που λέγεται καταστροφή, σε αυτό που λέγεται οδύνη. Αυτό δηλαδή που το παρακολουθούμε όλοι εμείς, ως απλοί παρατηρητές, από τα τηλέφωνά μας ή στις ειδήσεις – και την επόμενη στιγμή δεν σημαίνει τίποτα. Και θα μου πείτε, θα έπρεπε να συμβαίνει; Δεν ξέρω. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουμε αρχίσει λίγο να χάνουμε και τη δυνατότητα, την ικανότητά μας να συναισθανόμαστε, να συμπονούμε τους άλλους. Η παράσταση αυτή σε παίρνει αντιμέτωπο με το απάνθρωπο πρόσωπο του πολέμου ο οποίος αφήνει πίσω του καμένη γη και όχι εκτάσεις προς εκμετάλλευση.
Αγοράστε εισιτήρια για την παράσταση «Πέρσες» από το InTickets.
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
