Η σομόν ρόμπα της Αλίκης σαν να την έχει μόλις κρεμάσει. Το κοστούμι της από την «Εύθυμη χήρα» (1980-81) δια χειρός Γιώργου Πάτσα, τα καπέλα της από την «Ωραία μου Κυρία» (1980-1981) και η περίφημη τιάρα που φορούσε το 1977 στη σκηνή του χορού με τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Αλλά και τα υπέροχα πασουμάκια της με τα σημάδια του χρόνου πάνω τους. Τα γυαλιά της, τα λευκά γάντια της από το «Νυφικό κρεβάτι» (1976-77) και λαμπερά κοσμήματα, όπως και το πορτρέτο της από τον γνωστό φωτογράφο και φίλο της Κλεισθένη Δασκαλάκο – ένα φωτεινός μικρόκοσμος από παραστάσεις που έγραψαν ιστορία και διασώζουν τη λάμψη μιας ολόκληρης εποχής.

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η Αλίκη Βουγιουκλάκη επιστρέφει στον χώρο όπου έδωσε την πρώτη και την τελευταία θεατρική παράσταση της ζωής της – στο έργο «Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολωμού, το 1953 και στη «Μελωδία της Ευτυχίας» το 1996 σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και Γιώργου Φίλη – μέσα από ένα μόνιμο προσωπικό Καμαρίνι, αφιερωμένο στη μνήμη της τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της.

«Ένα σ’ αγαπώ»

Πίσω από την πρωτοβουλία βρίσκεται ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Φύτρας, προϊστάμενος Προγράμματος και Πολιτισμού της ΔΗ.ΡΑ.Π. (Δημοτική Ραδιοφωνία Πειραιά), άνθρωπος που γνώρισε την Αλίκη από κοντά και διατήρησε μαζί της μια σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης. Για τον ίδιο, η δημιουργία του καμαρινιού δεν είναι ένας απλός φόρος τιμής. «Είναι περισσότερο ένα χρέος αγάπης. Ούτε καν χρέος· είναι ένα “σ’ αγαπώ” από μένα προς την Αλίκη», λέει χαρακτηριστικά στη συνάντησή μας στο θέατρο, λίγο πριν τα εγκαίνια του καμαρινιού στις 17 Ιουνίου.

Η ιστορία ξεκινά όταν ο νεαρός τότε δημοσιογράφος συναντά για πρώτη φορά τη μεγαλύτερη σταρ της Ελλάδας. «Ήμουν 19 χρονών όταν τη γνώρισα. Όταν είσαι παιδί και πιστεύει σε σένα ένας άλλος άνθρωπος – και μάλιστα η Αλίκη Βουγιουκλάκη – δεν μπορείς παρά να την αγαπήσεις». Θυμάται ότι ήταν η πρώτη ηθοποιός που του έδωσε συνέντευξη, σε μια εποχή που ο ίδιος έκανε τα πρώτα του βήματα στην Ελευθεροτυπία. «Το πιο πολύτιμο δώρο που μου έκανε ήταν ότι πίστεψε σε μένα πριν καν πιστέψω εγώ στον εαυτό μου».

Η σχέση τους βασίστηκε στην αμοιβαία εμπιστοσύνη: «Όποτε με χρειαζόταν ήξερε ότι ήμουν εκεί, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Και αντίστοιχα ήταν κι εκείνη για μένα».

Ο ίδιος θυμάται ότι από την πρώτη κιόλας συνάντησή τους της είχε εκμυστηρευτεί κάτι που την είχε συγκινήσει ιδιαίτερα. «Της είχα πει ότι ένας από τους λόγους που έγινα δημοσιογράφος ήταν για να τη γνωρίσω. Αυτό της άρεσε πάρα πολύ. Ήταν ένας από τους πρώτους συνδετικούς κρίκους ανάμεσά μας».

Ακόμη περισσότερο, όμως, τη συγκίνησε μια δεύτερη εξομολόγηση. «Την αγάπησα από το θέατρο. Της είπα: “Εγώ έπαθα έρωτα μαζί σου στο θέατρο”. Και νομίζω ότι αυτό ήταν που την άγγιξε περισσότερο».

Η θεατρική Αλίκη

Ο Παναγιώτης Φύτρας επιμένει να μιλά για τη θεατρική Αλίκη Βουγιουκλάκη. Για τη γυναίκα που, όπως λέει, συχνά κρυβόταν πίσω από τη λάμψη της κινηματογραφικής σταρ

Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας χώρος αφιερωμένος σε εκείνη προέκυψε σχεδόν φυσικά. «Αφού έγινε το καμαρίνι του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ένιωσα πως έπρεπε να γίνει και της Αλίκης», εξηγεί.

Τα αντικείμενα που εκτίθενται προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας Βουγιουκλάκη και παραχωρήθηκαν από την Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη, σύζυγο του Τάκη Βουγιουκλάκη. Πρόκειται για περίπου 20 με 25 αντικείμενα που συνδέονται κυρίως με τη θεατρική της διαδρομή: το κοστούμι της από την «Εύθυμη Χήρα», καπέλα από τη «Μελωδία της Ευτυχίας», αντικείμενα από την «Ωραία μου Κυρία», η χαρακτηριστικά τιάρα που φορούσε επί σκηνής, αλλά και πιο προσωπικά αντικείμενα του καμαρινιού της. Είναι εκείνα που μεταφέρουν τον επισκέπτη από τη δημόσια εικόνα της εθνικής σταρ στην πιο ιδιωτική καθημερινότητά της. Στη γυναίκα πίσω από τον μύθο.

Ανάμεσά τους, ο Παναγιώτης Φύτρας ξεχωρίζει δύο. «Αγαπάω πάρα πολύ τη σομόν ρόμπα της και τα πασουμάκια της», λέει. Και εξηγεί γιατί: «Με το που τελείωνε η παράσταση, έμπαινε στο καμαρίνι, έκανε μπάνιο και σε μισό λεπτό μοσχοβόλαγε ο τόπος. Ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά καθαρός και περιποιημένος». Η εικόνα που κουβαλά είναι μακριά από τη δημόσια περσόνα της σταρ. «Πολλές φορές τη θυμάμαι ντυμένη απλά, μικροκαμωμένη, εύθραυστη. Ήταν η χαλαρή Αλίκη, έξω από κάθε σύμβαση του ρόλου. Αυτή η πιο ανθρώπινη πλευρά της με συγκινεί βαθιά… «Η Αλίκη δεν ήταν μόνο το παραμύθι της οθόνης», σημειώνει ο Παναγιώτης Φύτρας. «Ήταν και η υλικότητα της παρουσίας της. Το φόρεμα που φορούσε, τα γυαλιά της. Αν δεις τα πασουμάκια της από κοντά, έχουν τη φθορά τους. Εμένα αυτό με συγκλονίζει».

Ίσως γι’ αυτό επιμένει ότι η πραγματική Αλίκη δεν είχε μεγάλη σχέση με την εικόνα που είχε χτιστεί γύρω από το όνομά της. «Η δημόσια εικόνα της δεν είχε καμία σχέση με την ιδιωτική της καθημερινότητα. Πίσω από την περσόνα υπήρχε μια γυναίκα σοβαρή, πειθαρχημένη, σκληρά εργαζόμενη και πολύ μπροστά από την εποχή της».

Ο ίδιος μιλά με θαυμασμό για τη θεατρική της πορεία, εκείνη που επισκιάστηκε από τον μύθο της σταρ. «Μελετούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ», λέει. Και θυμίζει τις μεγάλες παραγωγές που έφερε στην Ελλάδα. «Όταν έκανε την “Εβίτα”, δεν την έκανε απλώς. Την αποθέωσε το σύμπαν. Της αποδόθηκαν τα εύσημα για μία από τις καλύτερες παραγωγές της “Εβίτας” στον κόσμο».

Γι’ αυτό και τα εγκαίνια του καμαρινιού δεν θα περιοριστούν σε μια τυπική τελετή. Θα προβληθούν αποσπάσματα από παραστάσεις όπως η «Εβίτα», το «Καμπαρέ», η «Σίρλεϊ Βαλεντάιν» και η «Μελωδία της Ευτυχίας», ενώ στη σκηνή θα βρεθούν άνθρωποι διαφορετικών γενεών που θα μιλήσουν για τη δική τους σχέση με την Αλίκη.

Ο Παναγιώτης Φύτρας θεωρεί ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι νεότεροι ηθοποιοί εξακολουθούν να τη βλέπουν ως σημείο αναφοράς. «Ήθελα να δω πώς αντιλαμβάνεται η νέα γενιά μια γυναίκα που μεσουράνησε στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80», σημειώνει.

Το καμαρίνι της Αλίκης, φιλοτεχνημένο από τον σκηνογράφο, συνεργάτη και φίλο της εθνικής μας σταρ, Μανόλη Παντελιδάκη, θα βρίσκεται δίπλα σε εκείνο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, δημιουργώντας μια μικρή θεατρική διαδρομή μνήμης μέσα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Έναν χώρο όπου ο επισκέπτης δεν θα συναντά μόνο τον μύθο της Βουγιουκλάκη, αλλά και τα ίχνη της καθημερινότητάς της.

Γιατί στον Πειραιά

Η επιλογή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά δεν έγινε μόνο για συμβολικούς λόγους. Όπως εξηγεί ο πρόεδρος της ΔΗ.ΡΑ.Π. Ιωσήφ Βουράκης, η σύνδεση της Βουγιουκλάκη με το ιστορικό θέατρο είναι βαθιά και διατρέχει ολόκληρη την καλλιτεχνική της διαδρομή.

«Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί εκεί η Αλίκη Βουγιουκλάκη έδωσε την πρώτη και την τελευταία της θεατρική παράσταση. Είναι ένα πολύ σημαντικό ιστορικό στοιχείο».

Η σχέση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη σκηνή. «Σε πολλές ταινίες της υπάρχουν πλάνα από το Δημοτικό Θέατρο, ενώ στον ίδιο χώρο έχουν γυριστεί σκηνές από την “Ωραία μου Κυρία” και το “Πονηρό Θηλυκό”. Αν το δούμε ιστορικά και θεατρικά, το Δημοτικό Θέατρο και η Βουγιουκλάκη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα. Νομίζω λοιπόν ότι επιστρέφει, με έναν τρόπο, στον φυσικό της χώρο».

Ο Ιωσήφ Βουράκης επισημαίνει ότι η ιδέα ξεκίνησε από τον Παναγιώτη Φύτρα και βρήκε γρήγορα ανταπόκριση τόσο από τον Δήμο Πειραιά όσο και από την οικογένεια της ηθοποιού.

«Ήταν επιθυμία της οικογένειας να δημιουργηθεί ένα καμαρίνι όπου θα εκτεθούν προσωπικά αντικείμενα της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Με τη θετική στήριξη του δημάρχου Γιάννη Μώραλη ξεκινήσαμε την προσπάθεια να συγκεντρώσουμε αυτά τα αντικείμενα». Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Έφη Πίκουλα, η οποία διαφύλαξε το υλικό επί δεκαετίες. «Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ αξίζει στην κυρία Πίκουλα, η οποία φύλαγε τα περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα επί τριάντα, ίσως και σαράντα χρόνια, περιμένοντας αυτή τη στιγμή».

Όταν έφτασε η ώρα να ανοίξουν τα κιβώτια με τα αντικείμενα, η συγκίνηση ήταν κοινή. «Όταν είδα σήμερα από κοντά τα αντικείμενα, ένιωσα μια πολύ ιδιαίτερη συγκίνηση. Η ρόμπα, τα πασουμάκια, το κολιέ, όλα αυτά είναι πράγματα που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως η παρουσία της είναι ακόμη ζωντανή».

Για τον Ιωσήφ Βουράκη, το καμαρίνι και η βραδιά των εγκαινίων αποτελούν ουσιαστικά την εκπλήρωση μιας επιθυμίας που παρέμενε ανεκπλήρωτη επί δεκαετίες. «Δυστυχώς δεν υπάρχει μουσείο αφιερωμένο στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Υπήρχε κάποτε μια σχετική σκέψη, αλλά δεν προχώρησε. Έτσι όλο αυτό γίνεται τώρα στον Πειραιά».

Μια βραδιά αφιερωμένη στη θεατρική Βουγιουκλάκη

Την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει τη σκηνή της μνήμης και της συγκίνησης για μια βραδιά αφιερωμένη στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Τριάντα χρόνια μετά το «ταξίδι» της εθνικής μας σταρ, το ιστορικό θέατρο του Πειραιά θα φιλοξενεί πλέον μόνιμα το προσωπικό της Καμαρίνι. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιήσει ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Πειραιά Γιάννης Χατζηαλέξης. Χαιρετισμούς θα απευθύνουν ο Πρόεδρος της ΔΗ.ΡΑ.Π. Κανάλι Ένα 90,4 Ιωσήφ Βουράκης, η Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη, ο σκηνογράφος Μανόλης Παντελιδάκης –ο οποίος και φιλοτέχνησε το Καμαρίνι– καθώς και ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης.

Στη βραδιά θα μιλήσουν άνθρωποι που συνεργάστηκαν, γνώρισαν ή εμπνεύστηκαν από την Βουγιουκλάκη: η Άννα Φόνσου, ο Δημήτρης Παπάζογλου, ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ο Δημήτρης Σαμόλης, ο Γιώργος Παπαπαύλου και η θεατρική παραγωγός-υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Νταίζη Λεμπέση. Ειδικά για τα εγκαίνια έχει σχεδιαστεί μία αναμνηστική έκδοση 35 σελίδων με 27 πορτρέτα της Αλίκης και μία πλήρη καταγραφή των παραστάσεών της (εκδόσεις Bell).

Από την επόμενη ημέρα των εγκαινίων, το κοινό θα μπορεί να επισκέπτεται δωρεάν τον χώρο κατά τις ώρες λειτουργίας του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Το Kαμαρίνι της Αλίκης θα βρίσκεται δίπλα σε εκείνο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, δημιουργώντας μια μικρή διαδρομή μνήμης στο εσωτερικό του θεάτρου.

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις