«Γεννήθηκα στο Λονδίνο το 1947, μετά τον πόλεμο. Ακριβώς αυτό που λέμε παιδί του πολέμου. Σχολείο πήγα στο Μπρίξτον και στη συνέχεια εγκαταστάθηκα στο Γιόρκσαϊρ, που είναι στα βόρεια της Αγγλίας. Μεγάλωσα στα αγροκτήματα εκεί πάνω. Οπότε, βασικά έχω δει πώς είναι τα πράγματα και στις δύο καταστάσεις, από την τραγικά υποβαθμισμένη συνοικία του Μπρίξτον, με τον αρκετά μεγάλο πληθυσμό μαύρων, μέχρι την επαρχία και τις φάρμες της. Ως παιδί, έζησα και τα δύο, οπότε και οι δύο αυτές καταστάσεις με επηρέασαν ουσιαστικά, και προέκυψε έτσι μια σχιζοειδής στάση απέναντι στη ζωή. Νομίζω πως αυτό ήταν που με μπέρδευε, γιατί, έχοντας δει την καλή εκδοχή και των δύο περιπτώσεων, δεν μπορούσα να διαχειριστώ πολλά από τα προβλήματα που υπήρχαν γενικότερα στην κοινωνία».
Αυτά περιγράφει για τα παιδικά του χρόνια, ο τεράστιος ροκ σταρ όλων των εποχών σε συνέντευξή του μετα την κυκλοφορία του άλμπουμ του «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» και περικλείονται στο βιβλίο που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες.
Επιπλέον, αναφέρεται στο ιστορικό ψυχιατρικών προβλημάτων της οικογένειάς του και στις νοσηλείες της μητέρας αλλά και του ετεροθαλή αδελφού του:
«Υπάρχει μια σχιζοειδής τάση στην οικογένεια ούτως ή άλλως, οπότε θα έλεγα πως επηρεάζομαι κι εγώ από αυτή. Οι περισσότεροι άνθρωποι στην οικογένειά μου έχουν περάσει από κάποιου είδους ψυχιατρικό ίδρυμα. Όσο για τον αδερφό μου, δεν θέλει να φύγει. Του αρέσει πάρα πολύ. Τώρα τελευταία μεταφέρθηκε σε καινούριο χώρο, όμως το παλιό, το Κέιν Χιλ, το γούσταρε πολύ. Ευχαρίστως θα πέρναγε την υπόλοιπη ζωή του εκεί πέρα… κυρίως γιατί οι περισσότεροι από τους ανθρώπους εκεί κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνον. Και δεν είναι κανένα φρικιό, είναι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Η μητέρα μου έκανε την εισαγωγή, πράγμα πολύ θλιβερό, όμως έχει περάσει και η ίδια από τέτοια μέρη. Θεωρεί πως της έκανε καλό, όμως δεν είναι έτσι. Χρειάστηκε να την πάμε διακοπές, τη στείλαμε για ένα διάστημα στην Κύπρο. H όλη κατάσταση γίνεται πολύ άβολη…»
Ήταν ο καλλιτέχνης που τόλμησε να φέρει στο φως το ανδρόγυνο λουκ σε μια εποχή συντηρητική που δεν είχε σχεδόν καμία ανοχή στη διαφορετικότητα. Ο Ziggy Stardust, ο πιο διάσημος χαρακτήρας που εφηύρε και αποτέλεσε, για πολλά χρόνια, το άλτερ έγκο του, δημιουργώντας την επαναστατική σχολή του «γκλαμ ροκ», φορούσε εξωφρενικά κοστούμια και έντονο μακιγιάζ το οποίο συνδύαζε με το στυλιζαρισμένο πορτοκαλί μαλλί του.
Όλο αυτό το στυλ παρέπεμπε κάποιους στο συμπέρασμα πως ο Ντέιβιντ Μπόουι ήταν ομοφυλόφιλος. Ο ίδιος, μάλιστα, είχε δηλώσει, κάποια στιγμή τη δεκαετία του ‘70 πως είναι γκέι, δήλωση την οποία ανακάλεσε δημόσια το 1983. Για τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, οι απόψεις του ήταν οι εξής:
«Η σεξουαλικότητα είναι μέσα μου κι αυτό είναι όλο. Δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει σαν νέα διαφημιστική καμπάνια του χρόνου. Απλώς υπάρχει. Ό,τι μπορείς να σκεφτείς για τη σεξουαλικότητα απλώς υπάρχει. Ενδεχομένως να υπάρχουν διαφορετικές μορφές σεξουαλικότητας και ίσως να μπουν δυναμικότερα στην εξίσωση. Για παράδειγμα, υπήρχε εποχή που ήταν αδύνατο να είσαι ομοφυλόφιλος, σε ό,τι είχε να κάνει με την κοινή γνώμη. Πλέον, είναι αποδεκτό. Η σεξουαλικότητα ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει, γιατί οι άνθρωποι γαμιούνται ο καθένας με τον τρόπο του από τη χαραυγή του χρόνου και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Απλώς θα έρχονται στο φως περισσότεροι από εκείνους τους τρόπους. Δεν αποκλείεται ακόμη και να προκύψει μια πουριτανική κατάσταση» δήλωνε προφητικά το 1974 σε συνέντευξή του στο «Rolling Stone».
O Ντέιβιντ Μπόουι είναι ο καλλιτέχνης που μια ολόκληρη ζωή ισορροπούσε ανάμεσα σε διαφορετικές τάσεις, προσωπικές και καλλιτεχνικές, πειραματιζόταν, εξερευνούσε, αναθεωρούσε. Κι αυτή η ισόβια διαδικασία εξέλιξης και μεταμόρφωσης καταγράφεται στις σελίδες του βιβλίου «Ντέιβιντ Μπόουι: Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις».
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
