«Είναι σαν φαντάσματα. Φαντάσματα ανθρώπων που πέθαναν, φαντάσματα στιγμών, φαντάσματα του ίδιου σου του εαυτού».
Προς το τέλος της αλλόκοτης περφόρμανς «A Biographical Wardrobe», όταν τα ρούχα που ανήκουν σε προπαππούδες, γιαγιάδες, αλλά και την ίδια την Τίλντα Σουίντον έχουν πια εκτεθεί στο κοινό, ο σημαντικός ιστορικός και επιμελητής μόδας Ολιβιέ Σαγιάρ κοιτά γύρω του τις κρεμάστρες και προσπαθεί να περιγράψει αυτό που συμβαίνει μέσα στην αίθουσα.
Τα ενδύματα -κάποια μετράνε αιώνες σε ηλικία- αιωρούνται μέσα στο ημίφως, κατοικημένα όχι από σώματα αλλά από πραγματικές ιστορίες, ενώ πίσω οι οθόνες παίζουν σε λούπα παλιά ιδιωτικά φιλμάκια ή ασκήσεις κινηματογράφησης με ηρωίδα την νεαρή, καστανή Τίλντα να μαζεύει βότσαλα ή να κυλιέται σε μια πεδιάδα με μωβ λουλούδια. Μπροστά, κρέμεται το μωβ βελούδινο φόρεμα της μητέρας της. Ένα στρατιωτικό σακάκι, ένα κυνηγιού και μια μόνιμη διαφωνία της Τίλντα και του Ολιβιέ για το ποιο είναι πραγματικά το ροζ χρώμα και ποιο το κόκκινο.
Μια αντρική ζακέτα με δεκάδες κομπάκια σε ξεθωριασμένο ροζ -η αγαπημένη του πατέρα της. Ένα φούτερ με φθαρμένες μανσέτες. Ένα κιλτ που κρατά ακόμη επάνω του τρίχες από σκυλιά που έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια. Και ξαφνικά τα ρούχα παύουν να μοιάζουν με αντικείμενα της περφόρμανς. Μοιάζουν σαν ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά επιστρέφουν για λίγο, προκειμένου να μας τους συστήσει η Τίλντα Σουίντον και μαζί να ενώσει ξανά μέρη και πρόσωπα της ζωής της.
Η Τίλντα και ο Ολιβιέ μπαίνουν κρατώντας ένα μεγάλο κομμάτι ύφασμα μέσα στο οποίο βρίσκονται τα πρώτα ρούχα του αρχείου της που θα γίνουν οι πρωταγωνιστές της βραδιάς. Η Σουίντον σκύβει ελαφρά μπροστά σαν να υποδέχεται κάποιον επισκέπτη. Βγάζει από μέσα ένα μεταξωτό φόρεμα της μητέρας της και το κρατά για λίγα δευτερόλεπτα επάνω στα γόνατά της προτού αρχίσει να μιλά. Αγγίζει το ύφασμα με την άκρη των δαχτύλων της, ψάχνοντας μέσα του την εποχή, τη γυναίκα, τη μυρωδιά, σαν να αγγίζει ξανά το δέρμα της μητέρας.
«Η ίδια μοδίστρα έφτιαχνε πάντα τα ρούχα της μητέρας μου στο Πίμλικο του Λονδίνου. Πήγαινε σε έναν έμπορο μεταξιού, διάλεγε το ύφασμα και μετά το πήγαινε στη μοδίστρα». Σηκώνει ένα νεανικό φόρεμα, δικό της. Μεταξένιο και αυτό. «Εκείνη την ημέρα είδα αυτή την πεταλούδα στο ύφασμα και το διάλεξα».
Στη συνέχεια, η Σουίντον θυμάται το πρώτο φόρεμα που αγάπησε όταν ήταν παιδί.
«Ήμουν περίπου πέντε χρονών. Ένιωθα υπέροχη μέσα του. Κατέβηκα τις σκάλες και οι αδελφοί μου ήταν κάτω. Με κοίταξαν και ο μεγαλύτερος είπε: “Δείχνεις αρκετά αποκρουστική”». Το κοινό γελά αμέσως. Η Σουίντον σηκώνει τους ώμους σαν να κουβαλά ακόμη εκείνη τη μικρή απογοήτευση. Η παιδική της ηλικία περνά μέσα από τέτοιες μικρές αιχμές με αμηχανία απέναντι στη θηλυκότητα, με την αίσθηση ότι ποτέ δεν υπήρξε αρκετά «χαριτωμένη» για το ρόλο που της είχε επιφυλαχθεί -άλλωστε μικρή την έντυναν κυρίως με τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών της.
TILDA SWINTON–ONGOING
Onassis Ready (Στρατή Τσίρκα 2, Άγ.Ιωάννης Ρέντης)
PERFORMANCE A Biographical Wardrobe | Tilda Swinton & Olivier Saillard
Έως 19 Μαΐου 2026 . Η έκθεση συνεχίζεται ως τις 29 Ιουνίου, Σάββατο και Κυριακή.
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
