Θέλετε πρώτα τα καλά νέα ή τα κακά νέα; Ας αρχίσουμε από τα δεύτερα διότι δεν είναι και πολύ σημαντικά. Βρε Lykke Li μου, τι αψυχολόγητες στυλιστικές επιλογές ήταν αυτές: Δεν ήξερες ότι υπάρχει κάτι που λέγεται αθηναϊκή ζέστη; Λυπήθηκε η ψυχή μου τους μουσικούς σου που πέρασαν όλο το βράδυ με τα φούτερ (αλλά κι εσένα που φορούσες αυτό το μακρύ αδιάβροχο) παρά το ανακουφιστικό αεράκι που φυσάει αυτές τις μέρες. Για τη σκηνογραφική επιμέλεια που δεν ταίριαζε στο Ηρώδειο (οι σκεπασμένες με νάιλον σκαλωσιές θύμιζαν έντονα ότι το ρωμαϊκό θέατρο θα κλείσει για μερικά χρόνια προκειμένου να πραγματοποιηθούν εργασίες συντήρησης) δεν μπορώ να σε κατηγορήσω.
Στα συγχωρώ όμως όλα γιατί ήρθες ορεξάτη, απέδειξες γιατί θεωρείσαι εναλλακτικό ποπ είδωλο και κέρδισες το κοινό το βράδυ της Δευτέρας στην πρώτη σου εμφάνιση στην Ελλάδα η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Πολλοί ήρθαν να σε δουν αποκλειστικά για να ακούσουν το «I Follow Rivers», όμως εσύ τους έδειξες ότι έχεις χτίσει ένα πολύ καλό ρεπερτόριο μέσα στα χρόνια. Το τελευταίο σου άλμπουμ, με τίτλο «The Afterparty», ξεκινά με την ακαταμάχητη τριπλέτα «Not Gon Cry», «Happy Now», «Lucky Again» και αξίζει να ακουστεί πολύ.
Κάπου εδώ μάλλον πρέπει να σταματήσω να απευθύνομαι σε εκείνη και να πω ότι παρουσίασε ένα απολαυστικό πρόγραμμα με πολλά από τα πιο ωραία της κομμάτια: το «No Rest for the Wicked», το «Little Bit», το «Hard Rain», το «Sex Money Feelings Die» (για το οποίο κατέβηκε από το stage), το «Just Like a Dream». Ο ιδιοσυγκρασιακός τρόπος με τον οποίο χορεύει είναι φουλ γοητευτικός κι ας τη χαρακτηρίζουν κάποιοι κακεντρεχείς «Πάολα της Σουηδίας».
Προσωπικά μου έλειψε πολύ το «Late Night Feelings» (μια συνεργασία της με τον Mark Ronson) και θα ήθελα να είχα ακούσει και το «Gunshot» από το «I Never Learn». Στο τέλος πάντως αφού είπε το μεγάλο της χιτ κατέβασε και το κοινό από τις κερκίδες για να χορέψει μαζί της μπροστά από τη σκηνή, υπό τους ήχους του «The Rhythm of the Night» των Corona. Ορισμένοι ενοχλούνται όταν συμβαίνουν κάτι τέτοια στο Ηρώδειο όμως προσωπικά θεωρώ απολύτως θεμιτή κάθε αντίδραση προς την τέχνη – αρκεί να μην προκαλούνται φθορές στο μνημείο.
Μια διαφορετική ποπ πορεία
Υπενθυμίζουμε ότι πίσω από το όνομα Lykke Li κρύβεται η Li Lykke Timotej Zachrisson, γεννημένη το 1986 στο Ίσταντ της νότιας Σουηδίας, σε μια οικογένεια που σπάνια έμεινε για πολύ καιρό στο ίδιο μέρος: πέρασε χρόνια σε μια βουνοκορφή της Πορτογαλίας, στη Λισαβόνα και το Μαρόκο, κάποιους χειμώνες στο Νεπάλ και την Ινδία. Στα δεκαεννιά της βρέθηκε για λίγους μήνες στο Μπρούκλιν και επέστρεψε δυο χρόνια αργότερα στην πατρίδα της για να ηχογραφήσει το πρώτο της άλμπουμ.
Το ξεκίνημα ήρθε με το EP «Little Bit» (2007) και, λίγο αργότερα, έκανε το ντεμπούτο της «Youth Novels» (2008) σε παραγωγή του Bjorn Yttling των Peter Bjorn and John — ένα μείγμα indie, dream pop και ηλεκτρονικής μουσικής που την έκανε γρήγορα γνωστή. Η πραγματική στροφή ήρθε με το «Wounded Rhymes» (2011): από εκεί προέρχεται και το «I Follow Rivers», το τραγούδι που την έκανε διάσημη, ιδίως αφότου το ριμίξ του The Magician ακούστηκε σε ταινίες όπως το «Rust and Bone» και «Η ζωή της Αντέλ».
Στο «I Never Learn» (2014) έκανε τον ήχο της πιο γυμνό και πένθιμο ενώ την ίδια χρονιά σημειώθηκε και το υποκριτικό της ντεμπούτο στη σουηδική ταινία «Tommy». Τέσσερα χρόνια αργότερα άλλαξε πάλι πορεία: το «So Sad So Sexy» (2018) την έφερε πιο κοντά στη σύγχρονη ποπ και την R&B παραγωγή. Υπέροχο άλμπουμ το οποίο προέκυψε από μια δύσκολη για εκείνη περίοδο, όταν έχασε τη μητέρα της λίγο μετά τη γέννηση του γιου της.
Πέρα από τη δισκογραφία, υπήρξε μοντέλο για μεγάλους οίκους, εμφανίστηκε στο σινεμά (ανάμεσα σε άλλα στο «Song to Song» του Τέρενς Μάλικ), είναι ιδρυτικό μέλος της σουηδικής καλλιτεχνικής κολεκτίβας INGRID και συνιδρύτρια της μάρκας μεσκάλ Yola. Στις επιρροές της αναφέρει ονόματα που εξηγούν γιατί δεν ακούστηκε ποτέ ακριβώς σαν καθαρόαιμη ποπ σταρ που ακολουθεί τις τάσεις: Νιλ Γιανγκ, the Shangri-Las, the Velvet Underground, Λέοναρντ Κοέν. Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά το ντεμπούτο της, παραμένει μια καλλιτέχνιδα που αλλάζει σε κάθε δίσκο — κάτι που φάνηκε και στο Ηρώδειο. Η Lykke Li είναι αυτό που λένε στο εξωτερικό true artist.
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
