«Εγώ θα σας τα πω!»: Η επιθεώρηση των Γεράσιμου Ευαγγελάτου – Δημήτρη Χαλιώτη

Τι έχει μεγαλύτερη σημασία στην επιθεώρηση; Πού πέφτει, κυρίως, το βάρος; Δύσκολο, ίσως και αναπάντητο το ερώτημα, για ένα θεατρικό είδος που ζει και αναπνέει μέσα απ’ τη σύμπραξη, τη συνύπαρξη και τη «συνενοχή» όλων των σκηνικών παραμέτρων με στόχο να οδηγήσει το αποτέλεσμα σ’ αυτή τη γοητευτική αλλά και δύσκολη ισορροπία. Το κείμενο καλείται να είναι άμεσο, έξυπνο, ευθύβολο, με καυστική διάθεση και κριτική ματιά πάνω στα κακώς κείμενα της εποχής του.

Η σκηνοθεσία, απ’ τη δική της πλευρά, έρχεται να συνενώσει τα κομμάτια, να βάλει στη «σωστή» σειρά τα νούμερα, εκτιμώντας τη δυναμική και τη θεματολογία τους, διατηρώντας σε υψηλό τόνο το τέμπο και τον ρυθμό της παράστασης. Η μουσική και τα τραγούδια, αναπόσπαστο και ζωτικό κομμάτι του συνολικού θεάματος, λειτουργούν ως καταλύτης και μπολιάζουν την παράσταση.

Η όψη – σκηνικά και κοστούμια – δίνει το στίγμα με την αισθητική και το ύφος της, συμμετέχοντας με «πλούτο ή πενία» στην ατμόσφαιρα της παράστασης. Η χορογραφία και η κινησιολογία προσθέτουν ρευστότητα, μαζί και σχόλιο, στο σκηνικό αποτέλεσμα. Τέλος, οι ηθοποιοί είναι εκείνοι που, με τις ερμηνείες τους, πυροδοτούν την παράσταση και γεννούν σκηνικές «στιγμές», εκμεταλλευόμενοι και συνδυάζοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που οδηγούν στο όλον. Η επιθεώρηση λοιπόν έχει πολλές απαιτήσεις, όπως έχει κι ένα ένδοξο παρελθόν που χάνεται στον 19^ο αιώνα και φτάνει ως τις μεγάλες στιγμές του Ελεύθερου Θεάτρου και της Ελεύθερης Σκηνής – με κάποιες, έκτοτε και ως σήμερα, ενδιάμεσες καλές στιγμές.

Νεότερη γενιά

Φτιαγμένη από μια νεότερη γενιά δημιουργών, η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» ξεκίνησε τις αθηναϊκές της παραστάσεις και συνεχίζει με την καλοκαιρινή της περιοδεία ανά την Ελλάδα. Το συγγραφικό δίδυμο των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη και ο συνθέτης – μουσικός Θέμης Καραμουρατίδης δούλεψαν πρώτη φορά πάνω στο δύσκολο αυτό θεατρικό είδος, βαδίζοντας στα χνάρια της κλασικής δομής του. Με τη θεματολογία τους να ξεκινά απ’ την πολιτική επικαιρότητα (Πρωθυπουργός, σκάνδαλα, «Ιθάκη» – ΕΛΑΣ, ΟΠΕΚΕΠΕ, νοσοκομεία – Άδωνις, αλλά και Τραμπ – Κίμπερλι – Αργυρός) και να φθάνει ως τα κοινωνικά (woke/anti-woke agenda, Pride, πολιτική ορθότητα) και τα τρέχοντα καλλιτεχνικά θέματα (Eurovision, sold out παραστάσεις και προδομένες, πρώην αριστερές και νυν δεξιές, θεατρόφιλες), μπολιάζουν ενίοτε το κείμενο με στοιχεία που το διατηρούν σε άμεση σχέση με την επικαιρότητα. Παρούσα διαρκώς με έναν ενεργό ρόλο η μουσική.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου το τελικό αποτέλεσμα διαθέτει ρυθμό και ροή, καλές ερμηνείες, ομαδικό πνεύμα και τη διάθεση να τα σχολιάσει όλα ή σχεδόν όλα. Η παράσταση παίρνει τη σκυτάλη απ’ τη διαχρονική ταυτότητα της επιθεώρησης, κινείται στα χνάρια της, διατηρώντας τα συστατικά της, χωρίς τη φαντασμαγορία του είδους. Και την αντικαθιστά με μια σκηνική λιτότητα, επικεντρωμένη στη σύνθεση του θιάσου, έναν συνδυασμό παλαιότερων και νεότερων γενεών.

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου ξεχωρίζει με τη δυναμική και το ταμπεραμέντο της, αλωνίζει τη σκηνή και την κερδίζει. Ο Ζερόμ Καλούτα είναι πηγαίος και απολαυστικός. Η Ελένη Κοκκίδου επιβεβαιώνει ότι ξέρει καλά την επιθεώρηση, όπως και ο έμπειρος Δημήτρης Πιατάς. Η Γιούλη Τσαγκαράκη διαθέτει σκηνική άνεση. Η Σύρμω Κεκέ αναμετράται μ’ ένα διαφορετικό είδος, ο Δημήτρης Μακαλιάς δίνει το δικό του «παρών», ενώ τόσο ο Αλέξης Βιδαλάκης όσο και ο Θανάσης Ισιδώρου προσθέτουν τις πινελιές τους.

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις