Με ανανεωμένη – προσωρινά – την είσοδό του για να ταιριάζει με τη βιντεοπροβολή του Ανζ Λέτσια που έχει ενταχθεί στον τοίχο δεξιά (πρόκειται για επεξεργασία αρχειακών τηλεοπτικών εικόνων της Μαρίας Κάλλας), με φρέσκο βλέμμα στη μόνιμη συλλογή του με την παρουσίαση και πρόσφατων αποκτημάτων, με τη βιβλιοθήκη του να φέρει πλέον το όνομα της ιδρυτικής του διευθύντριας Αννας Καφέτση και δύο ακόμη περιοδικές εκθέσεις, υποδέχεται το καλοκαίρι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο μεταίχμιο ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη θητεία της καλλιτεχνικής του διευθύντριας Κατερίνας Γρέγου.
«Αν έχουμε μουσείο, το οφείλουμε στην Αννα Καφέτση». Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε χθες την απολογιστική παρουσίαση της πρώτης πενταετούς θητείας της η Κατερίνα Γρέγου, ανακοινώνοντας παράλληλα τιμητική εκδήλωση για την ιδρυτική διευθύντρια του ΕΜΣΤ.
Με στόχο να ξεπεράσει το φράγμα των 250.000 επισκεπτών που είχε την περασμένη τετραετία, το ΕΜΣΤ υποδέχεται το καλοκαίρι με την έκθεση «South by Southeast» («Νότια προς Νοτιοανατολικά») σε επιμέλεια της καλλιτεχνικής διευθύντριας. Ελληνες καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές και εικαστικοί από τη Μέση Ανατολή, έργα που ανήκαν στη συλλογή του ΕΜΣΤ κι άλλα που είναι πρόσφατες αγορές ή δωρεές συναντώνται στον δεύτερο όροφο του μουσείου, διαχωρίζονται σε τέσσερα «κεφάλαια» και «σηματοδοτούν τον νέο προσανατολισμό της συλλογής του ΕΜΣΤ, επανατοποθετώντας την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτισμικής γεωγραφίας που εκτείνεται στη Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη».
Συνομήλικο με το μουσείο, το έργο του Γιάννη Κουνέλλη, με τα στιβαρά μεταλλικά ράφια του φορτωμένα με σακιά και φθαρμένα παπούτσια, υποδέχεται τους επισκέπτες έχοντας απέναντί του ένα φωτεινό – με πολύχρωμους λαμπτήρες νέον – επιτοίχιο γλυπτό της Χρύσας και πλάι του τις μεγάλες με βιομηχανικά υλικά εγκαταστάσεις του Κώστα Τσόκλη. Στην ακριβώς αντίθετη κλίμακα η επιδαπέδια παρέλαση των ξυλόγλυπτων που έφτιαξε με τον πατέρα της η Λήδα Παπακωνσταντίνου, τα κέρινα αρχοντικά της Μαλβίνας Παναγιωτίδη, οι αποξενωμένοι και δυσλειτουργικοί άνδρες στους καμβάδες του Απόστολου Γεωργίου, ο Κουταλιανός που χορεύει χασάπικο πλάι στον Μπαμπούλα και τον Ζορμπά στο πορσελάνινο γλυπτό του Διονύση Καβαλλιεράτου.
Στις απαραίτητες στάσεις, το ιστορικό «Fix it» της Μόνα Χατούμ με αντικείμενα που είχε εντοπίσει στο παλιό εργοστάσιο Φιξ που αποτελεί έδρα του μουσείου πλέον. Η παραδοσιακή φορεσιά από τα Μεσόγεια που η Τζένιφερ Νέλσον δημιούργησε με τραπεζικούς λογαριασμούς και χρυσή γερμανική μπογιά. Το υφαντό της Μπούχρα Χαλίλ που είναι φτιαγμένο από μαγνητοταινία με αναφορά στην ελβετίδα φεμινίστρια και πρωτοπόρο της βιντεοτέχνης (εξού και τα μοτίβα μικροσκοπικών καμερών στην επιφάνεια του υφαντού) Κάρολ Ρουσόπουλος. Η μνημειακών διαστάσεων υπό κατάρρευση κλεψύδρα της Ντιάνα Αλ Χαντίντ, αλλά και οι διαδηλωτές της πλατείας Ταχρίρ που προστάτευαν το κεφάλι τους με κατσαρόλες και κώνους οδικής σήμανσης στις ελαιογραφίες της Ελένης Μυλωνά.
Λάππας και Αθανασίου
Ενα φορτηγό, ένα λευκό τρέιλερ, ένας τεράστιος τροχός καλωδίου, αλλά και μια περπατούρα – η συντήρηση της οποίας αποκάλυψε πως είχαν χρησιμοποιηθεί ακτινογραφίες για τη δημιουργία της – είναι μερικά μόνο από τα έργα που ο Γιώργος Λάππας έφτιαξε χρησιμοποιώντας ηλεκτρικό φως και φωτογραφική μεμβράνη. Και αποτελούν μαζί με μια σειρά από τις χαρακτηριστικές ανθρώπινες ασπρόμαυρες φιγούρες του την έκθεση – αφιέρωμα στο έργο του, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, σε επιμέλεια Δάφνης Βιτάλη.
Στο υπόγειο, η τριπλή βιντεοεγκατάσταση «Φωνές» της Μαργαρίτας Αθανασίου διερευνά τη διαμεσότητα, την τεχνολογία και τη γυναικεία χειραφέτηση.
Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις
