Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει μιλήσει αρκετές φορές ανοιχτά για τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας του, περιγράφοντας μια ζωή με έντονη παραβατικότητα και περιπλάνηση στους δρόμους της Αθήνας.

Τι είπε για τα παιδικά του χρόνια

  • Ανέφερε ότι η «σκληρή αλητεία» ξεκίνησε περίπου στα 13 του χρόνια.
  • Στα 15 μπήκε στον χώρο του αναρχικού κινήματος, κάτι που επηρέασε πολύ τη ζωή και τις παρέες του εκείνη την περίοδο.
  • Παραδέχτηκε ότι χρησιμοποιούσε ουσίες και ζούσε συχνά χωρίς σταθερότητα, λέγοντας ότι ένιωθε σαν «αδέσποτος» στους δρόμους της Αθήνας.
  • Δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο: άλλαξε αρκετά σχολεία γιατί τον απέβαλλαν, μέχρι που έφυγε και από το τεχνικό λύκειο όπου του είπαν ότι «δεν μπορούσε να γίνει δουλειά μαζί του».

Η πρώτη φορά που έπαιξε ξύλο

Ο ηθοποιός έχει πει ότι η πρώτη του εμπλοκή σε καβγά ήταν μια εμπειρία που του έμεινε χαραγμένη στη μνήμη, καθώς εκείνη την περίοδο η βία και οι συγκρούσεις στους δρόμους ήταν κάτι συνηθισμένο για τον ίδιο.

Πώς άλλαξε πορεία

Αργότερα, ο ίδιος εξηγεί ότι η υποκριτική και το θέατρο τον βοήθησαν να βρει διέξοδο και να αλλάξει πορεία στη ζωή του. Με τα χρόνια εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες ηθοποιούς, με έντονη παρουσία σε θέατρο και τηλεόραση.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης είπε αρχικά για την εφηβεία του: «Ήµουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κοµµάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και µετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κοµµουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και µέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούµε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ροµποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη. Αναρχισµός, πανκ, λοφίο, µπλε µαλλί, στα δεκαπέντε. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία, και δεν άντεξα ούτε δύο µήνες. Κάλεσαν τη µάνα µου και της είπαν “δεν γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”».

Για την πρώτη φορά που έπαιξε ξύλο, σε άλλο σημείο, δήλωσε: «Ήµουν δέκα χρονών και είχα χτυπήσει ένα παιδί, µια σφαλιάρα, µια µπουνιά, κάτι τέτοιο. Κι έπεσε κάτω, λιποθύµησε, και νόµιζα ότι το σκότωσα. Αυτό µου έχει µείνει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί φοβήθηκα πολύ, έπαθα πανικό. Είπα “έκανα κάτι κακό”. Ήταν ξύλο µες στο παιχνίδι. Την άλλη µέρα ήµασταν πάλι φιλαράκια. Παίζαµε µπάλα στις αλάνες και τσακωνόµασταν».

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες ειδήσεις